Terugblik 2024

Veganist zoekt veeboer

Nikki is een veganist uit de Randstad. Ze maakt zich al van jongs af aan al druk om de intensieve veehouderij, maar realiseert zich ook dat ze door haar overtuigingen een kant van het verhaal mist. Ze kent de sector, en de mensen die erin werken, eigenlijk helemaal niet. Door uit haar eigen bubbel te stappen, wil Nikki de veesector van binnenuit leren kennen en de echte verhalen horen van mensen die zich dagelijks met de dieren omringen. Ze spreekt met zowel gangbare als biologische boeren, bezoekt slachthuizen en wil een tijdje meedraaien bij een veeboer om te onderzoeken hoe dat haar blik kan verruimen en veranderen. Uiteindelijk vertaalt ze haar bevindingen naar een pilotvoorstelling waarbij veganisten, veeboeren én dieren aanwezig zijn, om samen het gesprek te voeren over onze toekomst. Op basis van dit fundament werkt ze toe naar een grotere locatievoorstelling.

Nikki Ong

NIYYAH

Het begon bij de vraag die zijn tweelingbroer aan hem stelde: “Wat als ik wegga?”. Het kwam bij Tayyip aan als een klap in het gezicht: ze zijn samen opgegroeid, waren onafscheidelijk en hun band was zo sterk dat ze zonder te praten wisten hoe de ander zich voelde. Alleen alles veranderde toen zijn tweelingbroer hem niet meer zag als moslim. Het bracht Tayyip in een innerlijke strijd: terwijl hij de beslissing van zijn broer niet wilde omarmen, confronteerde het hem ook met zijn eigen interpretatie van geloof en de ruimte voor persoonlijke overtuigingen binnen de islam. Het doel van het onderzoek is om zijn eigen strijd, de relatie met zijn tweelingbroer, zijn perspectief en zijn eigen identiteit te verkennen. Het onderzoek vertrekt vanuit persoonlijke ervaring: de confrontatie met een dierbare die andere overtuigingen ontwikkelt dan je verwacht. Wat doet dat met onderlinge verbondenheid? Is het aan ons om te oordelen over de keuzes van een ander? En in hoeverre leidt dit tot verwijdering? Het onderzoek resulteert in een pilotvoorstelling, ontwikkeld in samenwerking met een dramaturg en regisseur. Het uiteindelijke doel is om een solo theatervoorstelling te maken die de zoektocht naar balans tussen persoonlijke overtuigingen en verbondenheid met anderen centraal stelt.

Tayyip Saritas

In de wacht

Het project richt zich op de belevingswereld van mensen die asiel aanvragen en geconfronteerd worden met de onzekerheid die het Nederlandse asielproces met zich meebrengt. Deze onzekerheid wordt versterkt door het systeem dat maatschappelijke participatie tegenwerkt, terwijl asielzoekers juist in deze onzekere fase houvast en zelfwaarde nodig hebben. Tijdens het onderzoek interviewt Jim organisaties als Open Embassy en VluchtelingenWerk Nederland om inzicht te krijgen in de Nederlandse asielprocedure en haar knelpunten. Ook duikt hij de theorie in om te analyseren wat een ‘wachtstand’ nu precies betekent. Via Welkom in Utrecht interviewt hij mensen op diverse AZC’s en bouwt hij banden op met verschillende asielzoekers. Op basis van het onderzoek maakt Jim een pilotfilm, waarin persoonlijke ervaringen van asielzoekers worden verweven met fictieve elementen. Tijdens het presentatiemoment wordt de pilot getoond aan een publiek van asielzoekers/ervaringsdeskundigen, professionals uit de sector en omroepen. In een nagesprek delen zij hun feedback die wordt gebruikt voor de ontwikkeling van de uiteindelijke documentaire.

Jim Brink

Your silence will not protect you

Een recent rapport van Amnesty laat zien dat het demonstratierecht in Nederland onder druk staat: er is in de Nederlandse samenleving steeds meer weerstand tegen demonstraties. Dit is volgens Merel een zorgelijke ontwikkeling, want demonstraties vormen een belangrijke ruimte voor debat, politieke betrokkenheid en gemeenschapsvorming. Het rapport laat ook zien dat deze weerstand voor een deel voortkomt uit een gebrek aan kennis over het demonstratierecht, zowel bij de overheid als bij het publiek. In een korte film wil zij dit demonstratierecht belichten, waarbij persoonlijke verhalen en portretten van Nederlandse demonstranten het vertrekpunt vormen. Tijdens het onderzoek worden demonstranten en andere relevante partijen geïnterviewd. De demonstranten hebben uiteenlopende politieke achtergronden, maar de nadruk ligt op wat hen desondanks verbindt: allemaal zetten ze zich in voor zaken die ze belangrijk vinden. Het doel van dit onderzoek is om een beeld te schetsen van de waarde én de kwetsbaarheid van het demonstratierecht. Op basis van het onderzoek wordt een eerste pilot gemaakt die als basis dient voor de uiteindelijke film.

Merel van Slobbe

Niet Jouw Land

Het doel van het onderzoek is om inzicht te krijgen in de factoren die bijdragen aan negatieve percepties van vluchtelingen en hoe deze kunnen leiden tot extremisme en haatmisdrijven. Voor het onderzoek interviewt Aicha verschillende mensen, van jong tot oud, die een kritisch of negatief beeld hebben van vluchtelingen. Via organisaties als Nidos en Movement on the Ground legt zij daarnaast contact met vluchtelingen om hun perspectief te vangen, welke consequenties van vooroordelen ervaren zij in hun dagelijks leven? Het doel van het onderzoek is om vast te leggen wat factoren zijn die leiden tot vijandigheid tegenover vluchtelingen. Op basis van het onderzoek schrijft Aicha, in samenwerking met een ervaren regisseur, een pilotscript voor een fictiefilm. Het doel van de definitieve film is inzicht geven in de complexiteit van vooroordelen en het onderwerp bespreekbaar maken onder een brede doelgroep.

Aicha Lukuna

Al onze ouders

Nirma werd in 1993 geadopteerd uit Sri Lanka en ontmoette haar biologische ouders in 2012. Dat was euforisch, verdrietig, spannend en liefdevol. Het ultieme scenario. Nu, twaalf jaar later is de glans volgens haar een beetje verdwenen. Ondanks dat ze zich welkom en geliefd voelt en regelmatig naar Sri Lanka afreist, is de relatie niet verder ontwikkeld of verdiept sinds die eerste hereniging. Buiten de persoonlijke sfeer heerst er in Nederland discussie over adoptie, mensen zijn vaak faliekant voor of tegen, maar wat voor een effect heeft dit op geadopteerden? In haar onderzoek brengt ze in kaart welke vraagstukken geadopteerden tegenkomen nadat ze hun biologische ouders hebben ontmoet. Hoe maak je adoptie bespreekbaar met al je ouders? En hoe maak je een verhaal dat universeler is dan een individuele zoektocht? Nirma vraagt zich af hoe het kan dat we allemaal toeleven naar het moment van hereniging, maar dat het proces ná de hereniging onderbelicht is. Ze hoopt met dit project bij te dragen aan een verzachting voor geadopteerden in een maatschappij waar je ontstaansgeschiedenis wordt afgeschilderd als iets goeds of iets slechts. Hoe leef je verder met jezelf, al je ouders en andere familieleden in een wereld met zo veel meningen en visies? Het onderzoek vormt de blauwdruk voor een uiteindelijke podcastserie.

Nirma Sluijs

MOER

Priscilla wil inzicht krijgen in de leefwereld van alleenstaande, moderne moeders en begrijpen hoe zij omgaan met de verwachtingen en druk van de huidige maatschappij. Hiervoor gaat ze tijdens het onderzoek met verschillende moeders in gesprek om persoonlijke verhalen te verzamelen. Ze richt zich daarbij op het identificeren van structurele, financiële en emotionele belemmeringen waarmee deze moeders te maken hebben. Het doel is om dialoog en bewustwording rondom dit thema te vergroten en polarisatie tussen verschillende sociaaleconomische groepen te verminderen. Het onderzoek resulteert in een pilotvoorstelling waarbij feedback wordt verzameld en bij het publiek wordt nagegaan op welke manier MOER herkenning oproept en impact genereert. Het publiek bestaat oner andere uit mensen die (in)direct door deze thema’s zijn geraakt, beleidsmakers en educatieve organisaties. Met de feedback werkt Priscilla uiteindelijk toe naar een avondvullende theatervoorstelling.

Priscilla Vaudelle

ENM en vrouwen emancipatie

Zehra onderzoekt hoe het anno 2025 staat met de maatschappelijke en persoonlijke perceptie van non-monogamie. Wat zijn hedendaagse ervaringen met ENM (ethische non-monogamie)? En biedt ENM alternatieven voor traditionele genderverwachtingen?

Er lijkt een vergrote belangstelling te zijn voor non-monogame verstandhoudingen, waarin individuen ervoor kiezen om meerdere (bed)partners te hebben in ethische overweging. Ook heeft er door toedoen van de tweede feministische golf in de jaren zeventig een stroomversnelling plaatsgevonden op het gebied van vrouwenemancipatie en publieke verdraagzaamheid rondom seksuele vrijheid voor vrouwen. Maar non-monogamie lijkt niet per se gelijk te staan aan vrouwenemancipatie. De vrouw, of het meisje, met meerdere bed- of romantische partners krijgt nog vaak de term ‘slet’ naar haar hoofd geslingerd. Daarnaast lijkt er, vooral online, een heropleving te zijn van de verheerlijking van relaties met traditionele genderrollen waarin men naar vrouwen verwijst als ’tradwife’ of van soortgelijk gedachtengoed aangewakkerd door influencers als Andrew Tate. In dit onderzoek neemt Zehra de relatie tussen (non-)monogamie en genderverwachtingen onder de loep. Ze werkt daarmee toe naar een pilotdocumentaire waarin verschillende ervaringen van vrouwen over ENM worden verbeeld. Daarbij gebruikt ze archiefmateriaal om de functie te onderzoeken die monogamie over de tijd heen heeft gehad om traditionele man-vrouwverdelingen in stand te houden. Het doel is om, zonder een waardeoordeel, verschillende ervaringen te belichten van vrouwen omtrent traditionele genderrollen in ENM relaties. Het probeert hiermee het taboe te doorbreken om te praten over onconventionele relaties die niet in het standaard beeld van een romantische relatie passen.

Zehra Eekhout

Noem me bij mijn naam

Na de afschaffing van de slavernij in 1863 moesten vrijverklaarde slaafgemaakten in Suriname worden opgenomen in het bevolkingsregister. Daar was een familienaam voor nodig en die hadden veel van hen tot dat moment vaak niet. Dus bedacht de plantagehouder of een ambtenaar bij het loket deze vaak ter plekke. Meerderjarigen in Nederland die vandaag de dag nog zo’n achternaam dragen, mogen die nu kosteloos aanpassen. Tami wil voor de film onderzoeken wie er precies behoefte heeft aan naamsverandering en wat de motivatie hierachter is. Wat haar voornamelijk fascineert is welke psychologische en maatschappelijke gevolgen deze ‘reset’ van het slavernijverleden heeft en of het inderdaad als een reset wordt ervaren. Voor het onderzoek gaat Tami in gesprek met mensen die de naamswijziging hebben gedaan en met mensen die het van plan zijn. Ze wil daarbij onderzoeken in hoeverre deze identiteitswijziging de dynamiek tussen verleden, heden en toekomst in onze samenleving kan beïnvloeden. Daarnaast wil ze mensen spreken die de naamsverandering overbodig vinden, of er zelfs tegen zijn: wat vormt hun mening, en welke argumenten hebben zij? Het onderzoek resulteert in een pilotfilm, waarbij tijdens het bijbehorende presentatiemoment feedback wordt verzameld voor de verdere ontwikkeling van de film.

Tami Ravid

Do You Remember House?

Historisch gezien hebben deze gemeenschappen een sleutelrol gespeeld in de ontwikkeling van genres zoals house en techno, maar deze geschiedenis is voor velen onbekend. In dit onderzoek gaat Robin in gesprek met collega-dj’s, experts zoals DeForrest Brown Jr. en het initiatief Make Techno Black Again om de geschiedenis van deze muziekgenres vast te leggen. Vervolgens interviewt ze BIPOC en LGBTQ+ individuen uit de muziekscene. Deze gesprekken zijn waardevol om te duiden hoe polarisatie zich in de huidige scene uit, ook helpt het bij het identificeren van specifieke uitsluitingsmechanismen. Daarnaast voert Robin observaties uit in fysieke clubomgevingen en online om uitsluiting in verschillende contexten te analyseren. Het onderzoek vormt de basis voor een pilotpodcast die zich richt op het herschrijven van muziekgeschiedenis en uitsluiting binnen de clubcultuur. Het legt de basis voor strategieën en maatregelen om de inclusiviteit in deze genres te vergroten en veilige ruimtes te herstellen voor de betrokken gemeenschappen.

Robin Abrafí

Foto: Chantal Regnault, 1989.

Slot en grendel

Het onderzoek richt zich op hoe het gebrek aan perspectief jongeren de criminaliteit in kan sleuren en hoe de juiste kansen en begeleiding hen daar weer uittrekken. Mo is gefascineerd door de huidige problematiek in de jeugdzorg en de jongerenwerkers en organisaties die verandering in dit systeem teweegbrengen. Hij wil aan de hand van hoopvolle portretten laten zien hoe het bieden van perspectief deze jongeren helpt. Het onderzoek bestaat uit het voeren van voorgesprekken met tientallen jongeren en jongerenwerkers, het schrijven en bedenken van het filmplan, het verwerken van de onderzoeksresultaten en het maken van een testopname. In de uiteindelijke documentaire worden verschillende jongeren geportretteerd om een inzicht te geven in hun wereld. Wat heeft hen geholpen om zich aan criminaliteit te ontworstelen? En hoe bouwen ze nu zelf aan hun eigen toekomst? Hoe kunnen wij als maatschappij bijdragen aan broodnodig perspectief voor deze jongeren?

Mo Jouhri

Voice

Veel jongeren komen door moeilijke omstandigheden in het instellingsleven terecht. Zoals jeugddetentie, jeugdzorg, gesloten GGZ-instellingen of gedwongen pleeggezinnen. Het instellingsleven is een middel om jongeren te helpen en op het rechte pad te krijgen, maar uit onderzoek blijkt dat de hulp die nu geboden wordt niet altijd werkt. Yasin hoorde ook van jongeren om zich heen kritiek op het systeem, met name jeugddetentie. Zij ervaren dat het vaak niet heeft geholpen en dat er een streepje achter hun naam staat nadat ze uit een instelling weg zijn. De jongeren hebben het gevoel dat ze in de maatschappij minder kansen hebben dan een jongere zonder deze ervaringen. Waarom gaan we hier als maatschappij dan mee door? En zijn er alternatieven? In het onderzoek verzamelt Yassine de persoonlijke verhalen van deze jongeren, hun ervaringen binnen het gesloten systeem en de problemen en stigma’s waar zij in de samenleving tegenaan lopen. Wat is er nodig om hen een tweede kans te geven na detentie? Het onderzoek wordt uitgewerkt tot een muzikale spoken word pilot, waar tijdens een nagesprek feedback wordt opgehaald bij het publiek van ervaringsdeskundigen en mensen die minder bekend zijn met het instellingsleven.

Yasin Nurmohamed

Leven in een vrouwenopvang

In samenwerking met actrice Zuheimi Severino, die zelf in een vrouwenopvang heeft gezeten met haar zoontje, wil Gillian onderzoeken wat vrouwen die zelf in een vrouwenopvang zitten of hebben gezeten graag terug willen zien in een film over dit onderwerp, waar zij inspiratie uit halen (of haalden) om hun situatie te verbeteren. Ook wil zij onderzoeken hoe dit verhaal kan worden verteld op een manier die aansluit bij mensen die hier zelf geen ervaring mee hebben, en daardoor een realistischer beeld krijgen over huiselijk geweld en de vrouwen die daarmee te maken krijgen. Ze werkt samen met een vrouwenopvang en interviewt vrouwen die zelf in de opvang zitten of hebben gezeten, alsook de medewerkers. Omdat het een gevoelig onderwerp is en veel mensen te maken hebben met huiselijk geweld, wil ze inhoudelijk onderzoeken wat voor fictief verhaal, op basis van Zuheimi’s ervaring, ze het beste kan vertellen. Ze wil met dit verhaal bijdragen aan het herkennen van signalen die (uiteindelijk) op huiselijk geweld kunnen duiden en mensen aanzetten tot gesprek over de signalen en gevolgen van huiselijk geweld. Op basis van het onderzoek wordt een eerste pilot gemaakt die als basis dient voor de uiteindelijke film.

Gillian Graven

Queer Moslims in beeld

Via visueel onderzoek en interviews met queer moslims kijkt hen niet alleen naar de karakters op het (grote) scherm, maar ook hoe de gemeenschap zelf deze karakters ziet. Zit er iets van herkenning in, of worden de verhalen toch vanuit eenzijdige clichés verteld? Hoe kunnen we deze verhalen anders delen in een wereld die groeiend anti-Islamitisch en anti-queer is? Het onderzoek zal worden afgesloten met een mood trailer, een eerste stap richting een korte film waarin hen verhalen van queer moslims wil vertellen op een vrijere, creatieve manier.

Hasret Emine (Turkije, 1992) was te zien, lezen en horen in onder meer Amsterdam Museum, Rijksmuseum, Nieuwe Vide, ILFU, The Writers Guide to the Galaxy en Paradiso Noord/Tolhuistuin. Hen runt de interactieve filmclub PEMBE en is de host van astro radioshow The Saturn Show.

Hasret Emine

Een kwestie van tijd

De weg naar volwassenheid kan hobbelig zijn; het is de tedere balans tussen een groeiende verantwoordelijkheid en de sluimerende onbezonnenheid die de jeugd zo onvergetelijk maakt. Dit proces heeft voor jonge statushouders echter nog een extra laag van complexiteit. Er is constant druk om zich te bewijzen in een samenleving die hen vaak als ‘buitenstaander’ ziet, met daarnaast de spanning van gezinshereniging, waarbij zij niet alleen voor zichzelf, maar ook voor hun families moeten zorgen. Dit geeft hen een voelbaar extra gewicht aan hun zoektocht naar identiteit en volwassenheid.

Via literatuuronderzoek, interviews, observaties en gesprekken met deskundigen geeft Lena haar onderzoek vorm. Het project speelt in op de toenemende aandacht voor vluchtelingen, maar gaat verder dan de gebruikelijke verhalen van lijden en verlies. Het beeld van AMV’ers – Alleenstaande Minderjarige Vluchtelingen – en vluchtelingen is vaak eenzijdig: ze worden gezien als slachtoffers of daders. Dit beeld wordt gevormd door cijfers, krantenkoppen en politieke discussies. Jongeren, die juist hun identiteit aan het ontwikkelen zijn en hun plek proberen te vinden, doen we hiermee tekort.

Door de nadruk op hun adolescentie te leggen, belicht het project niet alleen de specifieke ervaringen van vluchtelingen, maar ook de universele zoektocht naar zelfidentiteit en persoonlijke groei die elke jongere doormaakt een prominente plek geven. Tijdens de presentatie is een pilot van de film te zien, met eventueel aanvullend materiaal (foto’s, audiofragmenten) en een voordracht van een van de jongeren.

Lena Keesen

Glimpen van hoop

‘’Een volk dat geen toegang heeft tot de bronnen van zijn geschiedenis, krijgt een zelfbeeld dat gebaseerd is op mythes en stereotypes’’ – C. McLeod

Als kind groeide Mahfoud op in een tijd waarin zijn afkomst en religie voor zijn gevoel constant werd bevraagd. Zij het door de aanslagen op 11 september 2001, de moord op Theo van Gogh of de uitreizigers naar het zogenaamde kalifaat. Als acteur werd hij voornamelijk gevraagd voor vaak stereotyperende rollen die over dezelfde onderwerpen gaan. Waar komt deze beperkte en oriëntalistische blik vandaan? En waarom zou je in deze tijd, als Marokkaanse acteur, bij willen dragen aan deze rollen? Via intensief literatuuronderzoek verdiepte hij zich in het koloniale verleden en hoe dit doorwerkt in het heden.  Tijdens de onderzoekspresentatie deelt hij een eerste tekst en mogelijke scène voor een theatervoorstelling.

Het onderzoek is vernoemd naar de gelijknamige dichtbundel van zijn oudoom, Abdelkader Mokaddem, die in 1948 werd gepubliceerd. Het werk van toneelschrijver, hoofdredacteur en poëet Abdelkader stond in het teken van verzet tegen het narratief van de koloniale overheerser. Mahfoud ziet gelijkenissen in het narratief van de huidige politiek en zijn rol als theatermaker om dit narratief te weerleggen.

Mahfoud Mokaddem

Buurt in beweging

In het voormalige Haga Ziekenhuis in de Vogelwijk in Den Haag komt een opvanglocatie voor 750 asielzoekers, statushouders, dakloze gezinnen en jongeren. De aankondiging van de komst van de opvang leidde tot uiteenlopende reacties van buurtbewoners: sommigen maakten zich zorgen over de impact op de wijk en voelden zich overvallen door het nieuws, terwijl anderen vooral de noodzaak van opvang zagen.

Dit project richt zich op de daadwerkelijke impact van de opvanglocatie op de buurt. Er wordt onderzocht hoe de interactie tussen verschillende groepen verloopt en welke sociale spanningen of verbindingen ontstaan. Interviews met buurtbewoners, bewoners van de opvanglocatie en beleidsmakers moeten de diverse perspectieven en ervaringen aan het licht brengen. Dit wordt verbonden aan de bredere context van woningnood en migratie in Nederland. Door middel van literatuurstudie, analyse van nieuwsbronnen en gesprekken met experts wordt de maatschappelijke beeldvorming rondom migratie en woningnood verkend.

Tijdens de presentatie van het onderzoek wordt een trailer getoond die de kern van het project samenvat. Vervolgens wordt een interactief gesprek gefaciliteerd waarin het publiek reageert op stellingen uit het onderzoek. De verzamelde inzichten dragen bij aan de verdere ontwikkeling van de uiteindelijke documentaire.

Mattie Timmer

Journey to Belonging: North African Diaspora Returns

Het onderzoek leidt tot een documentaire die een verkenning is van de levens en reizen van de Noord-Afrikaanse diaspora (NAD) in Nederland, met een bijzondere focus op degenen die een terugkeer naar hun voorouderlijk thuisland overwegen of eraan beginnen. Gaandeweg het onderzoek, vooral via interviews, wordt het steeds duidelijker dat dit onderzoek over Noria zelf gaat en haar zoektocht naar waar haar ‘thuis’ is. Door middel van intieme, persoonlijke verhalen en meeslepende cinematografie probeert zij in deze documentaire de ingewikkelde lagen van identiteit en verbondenheid en de diepgaande impact van migratie op individuele levens te ontrafelen. In de kern wil de documentaire licht werpen op de veelzijdige ervaringen van de NAD-gemeenschap, en de geneugten, uitdagingen en complexiteiten vastleggen van het navigeren door culturele identiteiten in een geglobaliseerde wereld. Door een mix van interviews, persoonlijke anekdotes en deskundige inzichten krijgen kijkers een meer gelaagd inzicht in de diverse perspectieven.

Noria Chaal

Reclaiming Us

Wat betekent het om te kunnen liefhebben, diep, veilig en vrij, als de geschiedenis invloed heeft gehad op hoe we naar onszelf en elkaar kijken? Sheree onderzoekt intimiteit, cultuur en de intergenerationele doorwerking van koloniale trauma’s op liefdesrelaties binnen de zwarte gemeenschap en daarbuiten.

Als choreograaf en embodied researcher onderzoek zij deze thema’s via beweging, gesprekken en persoonlijke verhalen. Zij volgde een cursus van dr. Joy Degruy, dook de studio in met dansers Junadry Lecocaria, Nicole Geertruida en Shaquille George en kreeg coaching van psychiater dr. Glenn Helberg en psycholoog Eneida del Gado Silva.

Thema’s als emotionele disconnectie en de impact van intergenerationeel trauma en veerkracht werden onderzocht, via schrijven, traditionele Caribische dansvormen, zintuiglijke opdrachten en groepsgesprekken tussen verschillende generaties. Tijdens de intieme presentatie van het ontwikkelde materiaal nam ze het publiek mee in dit onderzoek. Ze deelde haar methodiek en liet zien hoe de vertaalslag werd gemaakt naar het lijf en intentioneel bewegen, gevoed door alle lagen van het onderzoek. Met het publiek dook Sheree in de gesprekken die zij met haar werkgroep had gevoerd, de boeken die ze gelezen had, de sessies met haar coaches en de gesprekken met de dansers. Door het publiek mee te nemen in haar proces en een open gesprek te voeren, deelde ze inzichten over hoe we kunnen helen, verbinden en liefde kunnen terugclaimen als revolutionaire kracht. Dit onderzoek vormt de basis voor haar nieuwe voorstelling RIDE OR DIE (werktitel), die in 2026 in première zal gaan.

Sheree Lenting

De bunker

Steeds meer groepen mensen geloven in het einde der tijden, verzamelen noodpakketten, sluiten zich af en mijden officiële instanties. Welke gedachten en overtuigingen liggen hier aan ten grondslag? En hoe gaan mensen zich gedragen als het ieder moment afgelopen kan zijn? Op 21 december 2012 werd door sommigen het einde van de wereld voorspeld. Pseudo-wetenschappelijke berekeningen gebaseerd op de Maya kalender brachten duizenden mensen over de hele wereld in beweging om zich klaar te stomen voor de Apocalyps. Overal werden bunkers en schuilplekken gebouwd. Eén daarvan was een levensgrote bunker hoog in de bergen van de Spaanse Alpujarras (Sierra Nevada). Met honderden tonnen proviand, werktuigen, zaden, boeken, chocolade en paarden verschansten ze zich boven de boomgrens, ver van het naderende gevaar. Maar op 21 december 2012 gebeurde er niets. Of althans niet, het einde van de wereld. En ook niet de daarop volgende dagen. Wie maakten deel uit van deze groep uitverkorenen, en waarom hadden zij zich laten meeslepen? Wat gebeurde er in aanloop naar het bouwen van de bunker? Hoe kan het dat mensen alles achterlaten om te leven op een plek waar bijna geen leven mogelijk is? En hoe kijken de overlevers van toen naar het nu? Het onderzoek resulteert in een gespreksavond met audiofragmenten waarbij feedback vanuit het publiek wordt verzameld. Met de feedback werkt Tijs toe naar een meerdelige podcastserie.

Tijs Huys

Women Narrative in Diaspora

Het project wil de veerkracht en de bijdrage van Chinese vrouwen in de diasporageschiedenis van Nederland zichtbaar maken. Met de koloniale vestiging van het koeliesysteem krijgt de geschiedenis van de Chinese diaspora een koloniaal en patriarchaal narratief, waarin vrouwen worden geconfronteerd met historische en hedendaagse polarisatie. De afwezigheid van vrouwenverhalen en -ervaringen heeft een diepgaande impact op het psychologische leven van vrouwen door de generaties heen, zowel in het gastland als in hun geboorteland, en bestendigt hun uitbuiting door postkoloniale en patriarchale ideologieën.

Het project beoogt de collectieve levenservaringen van vrouwen te herontdekken als nieuwe historische bronnen van immigranten, om zo nieuwe verbeeldingsrijke ruimtes en verhalen te creëren die bijdragen aan integratie en inclusiviteit. Via interviews en workshops werkt Yanxian toe naar een narratief dat afwijkt van de koloniale en patriarchale realiteit en ruimte biedt aan de creatie van nieuwe verbeeldingsrijke ruimtes en verhalen.

Yanxian Zhao