Kunst houdt een spiegel voor en laat ons anders naar dingen kijken. Hoe ziet de wereld eruit in het jaar 2222?

Een zitkuil, schrootjes aan de muur en loofbospatroon op het behang. Dit was de woonstijl van de eerste Almeerders in de jaren ‘70. In museumwoning Huis van Haven ontdek je hoe pioniers hun nieuwe stad inrichtten – en hoe hun ideeën over wonen en samenleven vandaag weer actueel zijn.

In de Surinaamse districten Paramaribo, Para en Coronie komen verhalen van het slavernijverleden tot leven op de muren. Het project Adversity, Resilience & Growth van Stichting Altijd Doorgaan en Women United Suriname dient als een soort openluchtmuseum en laat via muurschilderingen de reis van onderdrukking naar veerkracht en groei zien.

In Suriname liet de Nederlandse kunstenares Nola Hatterman in 1953 haar sporen na. Met een diepe passie voor Afro-Surinaamse kunst en cultuur begon ze op 71-jarige leeftijd haar eigen Nieuwe School voor Beeldende Kunst, gedreven door de visie dat haar school zelfstandige Surinaamse kunstenaars zou opleiden, zonder tussenkomst van Nederland. Het gebouw is hard toe aan renovatie.

Bij het Leerorkest kunnen kinderen van ouders die niet de financiële middelen om een instrument aan te schaffen instrumenten lenen.

Fakking triest is een voorstelling voor jongeren vanaf 14 jaar. De voorstelling focust op geestelijke gezondheid en doorbreekt het taboe op eenzaamheid onder jongeren.

In het provinciehuis van Noord-Brabant hangt sinds 1971 een kunstwerk dat je bijblijft: Bois le Duc. Een indrukwekkende installatie van 22 meter breed en 8 meter hoog, speciaal gemaakt voor deze ruimte door Magdalena Abakanowicz.

“Alleen in mijn gedichten kan ik wonen”, is misschien de bekendste dichtregel van scheepsarts en schrijver J. Slauerhoff. Deze beroemde woorden staan symbool voor het leven van de reislustige scheepsarts en de rol van (schrijf)kunst in zijn bestaan. Dit avontuurlijke leven wordt in zijn eigen dichterlijke woorden beschreven in Logboek Slauerhoff.

In Museum Kranenburgh zoemt het deze zomer van de kunst. Van 24 juni tot en met 16 november 2025 zie je hier de eerste solotentoonstelling in Nederland van kunstenaar Tomáš Libertíny. Zijn werk is niet alleen indrukwekkend, maar ook letterlijk levend: hij maakt sculpturen samen met... bijen.

Na maanden van zorgvuldige restauratie is het moment aangebroken: Gemaal De Cruquius is weer als nieuw! 

Op het tweede Nederlands Poëziefilm Festival komen dichters, filmmakers en liefhebbers samen.

Vaak wordt spoken word in Nederland gezien als 'slechte poëzie'. Daar willen de mensen achter Mensen Zeggen Dingen verandering in brengen. Met hun Clubshows willen ze de perceptie van deze literaire vorm opfrissen.

Op 5 mei is heel Rotterdam één grote tafel. Van Hoek van Holland tot Nesselande, van museum tot buurthuis. Tijdens de Rotterdamse Vrijheidsmaaltijden schuiven duizenden stadsgenoten samen aan. Ze eten, praten en leren elkaar écht kennen. Want vrijheid begint bij elkaar zien en horen.

In het vernieuwde verzetsmuseum in Amsterdam wordt er niet meer gedaan aan hokjes-denken over de Tweede Wereldoorlog.

Ten zuiden van de stad Groningen ligt het weidevogelgebied Onnerpolder. Een typisch veenweidegebied. Maar aan de Zuiderhooidijk nabij Onnen ligt een bijzonder stukje bos dat een risico vormt voor broedende weidevogels.

Op het eerste gezicht lijken een begraafplaats en een museumzaal weinig gemeen te hebben. Toch geven ze allebei betekenis aan de kunstwerken van Joseph Sassoon Semah.

De podcastserie De plantage van onze voorouders is een zoektocht naar een gedeeld verleden.